Nupco’s Weblog

Just another WordPress.com weblog

Urban poor communities in Pasig given eviction notice by MMDA

 

MMDA Order - Nov9

EXECUTIVE ORDER NO. 774 – REORGANIZING THE PRESIDENTIAL TASK FORCE ON CLIMATE CHANGE

PRESIDENTIAL DECREE 1067 – WATER CODE OF THE PHILIPPINES; Implementing Rules and Regulations

November 12, 2009 Posted by | PROCLAMATION AND EXECUTIVE ORDERS | , , , , , | Leave a comment

Ang mensahe ni “Ondoy”

Salin ni VFC sa  ‘Ondoy’s’ message , Komentaryo ni Mary Racelis (nailathala sa Philippine Daily Inquirer, Octubre 10, 2009)

Bawat isa ay nagsasabi na ang mga naninirahan sa gilid ng mga ilog ay hindi dapat pahintulutan na bumalik at muling itayo ang kanilang mga bahay. Gayunpaman, ang mga naninirahan doon ay iyon mismo ang eksaktong ginagawa. Bakit? Sila lang ba ay sadyang matigas ang ulo at hindi alintana ang panganib? O mayroon kayang patungkol sa kanilang mga istratehiya upang mabuhay na marami sa atin ay hindi maintindihan?

Ang aking pagbisita sa isang wasak na komunidad sa Tullahan River – sa ilalim ng Quezon City North Fairview Bridge – pagkatapos ng “flash flood” ni Ondoy ay nag-alok ng ilang pananaw. Isang pulutong ng mga opisyal ng barangay sa kanilang mga matitingkad na kulay-asul na uniporme na pinalulutang ng linyang kulay dilaw – isang dramatikong kaibahan sa kupas at mamasa-masang kasuotan ng mga biktima ng baha – ay naglilibot sa paligid ng kung ano ang naiwan sa komunidad. Dalawa sa kanila ay nakapwesto sa isang malaking bato kung saan tanaw ang buong komunidad. Pinagmamasdan ang pulu-pulutong ng mga abalang residente, ang mga opisyal ay mukhang sinisiguradong walang nagaganap na lihim na pagsubok na muling pagtatayo ng bahay.

Ang masigla, marahil hupang tanawin ay nagtatampok ng mga kabataang kababaihan at mga bata na naglalaba ng putikang damit mayroon o walang gamit na sabon, nakalusong sa hangang tuhod na babaw na bahagi sa gilid ng kulay-kape at nagkalat sa basurang ilog. Ang mga batang babae ay nag-aayos ng puwang sa pansamantalang sampayan upang maisampay ang “malilinis” na nilabhan. Ang mga nanay ay nagpapaligo ng mga hubad na sanggol na nanginginig sa tubig na kung saan nagmula ay ayaw nang isipan ng sinuman. Ang mga kalalakihan ay karaniwang nagkukumpuni ng isang bagay – upuan, mesa, lutuan – o simpleng nakaupo sa paligid at nakikipag-usap. Sila marahil ay naghihintay para sa mga taga- barangay na umalis upang maipagpatuloy ang pagkumpuni sa kanilang nasirang tahanan?

Ikinuwento sa amin ni Aling Edna (alyas) kung paanong siya at ang kanyang mga kapitbahay ay tinangkang magtayo ng pansamantalang tirahan sa bakanteng 2.4-hektaryang pribadong lupain sa bandang itaas ng kanilang komunidad. Subalit pagkatapos na pagkatapos nilang maitayo ang mga istruktura ay sinimulang gibain ang mga ito ng mga opisyal ng Barangay. Ito ay pribadong ari-arian, ang sigaw ng mga nag-dedemolis. Daing ni Aling Edna: “Bakit ang ating pamahalaan, pinapayagan ang isang pamilya na magmay-ari ng malawak subalit hindi ginagamit na lupain na malapit sa amin, habang libu-libo kami ditong nagsisikap upang makahanap ng lugar na kung saan maaari kaming magpahinga at magsimula muling mamuhay?”

Paliwanag ng kanilang mga lider: “Sa halos buong taon, mainam na sa mga tao na mamuhay sa may daluyan ng tubig. Kung kami ay may pagpipilian tulad ng malapit na mas maayos na lugar, tiyak na iyon ang aming pipiliin. Subalit wala kaming pagpipilian. Kaya, gagawin namin ang mga pinakamahusay na maaari naming magawa sa pamumuhay dito, nagsusumikap na magkaroon ng isang mas mabuting buhay sa lungsod, mapakain ang aming mga anak at mapag-aral sila. Dumating-umalis ang bagyo, subalit sanay na kami dito. Karaniwang inililikas namin ang mga kababaihan, kabataan at mga matatanda sa eskwelahan hanggang sa humupa ang hangin at ulan. Ang ilan sa amin ay naiiwan upang bantayan ang aming bahay at ari-arian. Kapag maganda na ang panahon, kami ay bumabalik, sinusuri ang mga pinsala at sinisimulan ang paglilinis, subukang manghagilap ng agarang tulong habang itinatayong muli ang aming bahay, at bumalik sa aming hanapbuhay sa lalong madaling panahon. Nasopresa kami ni Ondoy bagaman, tulad ng lahat. Napakabilis na tumaas ang tubig!”

“Danger zone?” Marahil. Subalit ang buhay sa ilog na ito ay hindi kasing mapanganib ng sapilitang relokasyon sa malayong lugar na kung saan ay walang trabaho. Libu-libo kaming itinatambak ng pamahalaan kung saan hindi sapat ang pagkain, tubig, serbisyo sa kalusugan, mga paaralan, sanitasyon, mga ilaw ng kalye, murang transportasyon, ngunit higit sa lahat ay walang hanapbuhay. Hindi kami mabubuhay doon. Gayunpaman, gusto pa rin nila na magbayad kami ng hulog sa mga bahay na halos lahat sa amin ay hindi kayang bayaran at sa una pa man ay hindi namin ginusto.

Ang takot at pagkagimbal na itinanim sa ating lahat ng hagupit ng bagyong Ondoy ay dapat magtulak na sa ating harapin ang may ilang dekada nang tanong ng 3 milyong mga impormal na naninirahan sa Kalakhang Maynila: “Bakit walang lugar sa lungsod na ito para sa amin upang mabuhay ng legal at produktibo bilang masisipag at mararangal na tao? Maaaring kami’y mahirap, ngunit nagbabayad kami ng mga buwis tuwing kami’y may binibiling bagay. At kung wala ang aming mga serbisyo, ang lungsod ay hindi tatakbo!”

Para sa maralita sa kalunsuran, ang manirahan malapit sa kanilang pinagkukunan ng ikinabubuhay ay sentro sa kanilang istratehiya upang mabuhay. Samakatwid, ang katiyakang manatili sa mismong lugar na kinalalagyan ay nagdidikta ng mas higit na prayoridad kaysa pabahay. Gayunman, iginigiit ng pamahalaan na ang mga pabahay sa mga mahuhusay na nailatag na komunidad ay ang kanilang pangunahing pangangailangan, kahit pa ang mga ito ay nasa labas at malayo sa kalunsuran at walang inihahaing oportunidad sa trabaho. Itinatanghal ng mga opisyal ng programang pabahay ng gobyerno ang mga bilang ng pabahay na ginawa sa Bulacan, Laguna at Cavite na “pagpuno sa kakulangan sa pabahay.” Subalit wala silang sinasabi tungkol sa kahirapang naidulot nila sa libu-libong pamilyang tinanggal nila at inilayo mula sa mga ikinabubuhay sa siyudad para lamang harapin ang walang pang-ekonomiyang katiyakan sa pinaglipatan sa kanila; o tungkol sa mga pamilyang inilayo sa dating tirahan at ang mga karagdagang banta sa dati nang walang katiyakang pamumuhay.

Ang mga NGO at mga organisasyon ng mamamayan, suportado ng United Nations Habitat, ay may ilang dekada nang nagtutulak bilang pinakamakatao at pinakamahusay sa aspetong ekonomiya ang mga panukala ng komunidad para sa katiyakan sa paninirahan sa kanilang lugar mismo at pagsasaayos-pagpapa-unlad ayon sa disenyo ng mga tao, kasabay ng mababang interes sa utang-pabahay na nagpapahintulot sa pa-unti-unting o dahan-dahang pagbabago o pag-unlad ng konstruksyon. Maraming makikitang halimbawa ng matagumpay na iskemang naitulak mula sa paggigiit ng mga mamamayan sa mga lugar na naigawad ayon sa Presidential Proclamation tulad ng Sama-Sama sa Commonwealth, Quezon City, at mga lugar na sakop ng Community Mortgage Program at Homeless People’s Federation of the Philippines. Ang mga pagsisikap ng pribadong sektor gaya ng Gawad Kalinga at Habitat International ay nagpapatibay din sa pangunguna sa kahalagahan ng partisipasyon ng mamamayan.

Kung ang milyun-milyong mga mahihirap na mga Pilipino ay magkaroon ng lugar sa lungsod, ang isang mas malalim na hanay ng mga isyu ay dapat ngayong lumutang. Kaugnay nito ang mga halaga ng lupa, paglalaan ng lupa, konsepto ng pagmamay-ari, pananagutan ng lokal na pamahalaan (LGU) at karapatang manirahan sa lungsod. Pinaaalala sa atin ni Ondoy na oras na upang pag-isipang mabuti at seryosohin ang reporma sa lupa sa kalunsuran.

May mga bakanteng lupain sa maraming mga lungsod na sakop ng Kalakhang Maynila, ngunit ang mga ito ay hindi laan para pabahayan ang mga manggagawang maliliit ang kita. Dumadagdag sa pilipit na sitwasyong ito ang mababang buwis sa mga hindi ginagamit na lupa, papataas na halaga ng lupa, lumang batas-pagmamay-ari at hindi angkop na kaayusan ng mga institusyon.

Ang resulta ay ang padalos-dalos na pagpaplano ng lungsod na naglalaan ng lupa para sa mga “malls”, pang-mayamang tirahang subdibisyon at gamit-pangkomersiyo, na nagbubunsod ng mas mataas na koleksyon ng buwis at, marahil, mas maraming korapsyon habang hindi pinapansin ang mga pangangailangan ng milyun-milyong mga mahihirap na pamilya sa kalunsuran.

Ang kamakailan-lamang na matinding kalamidad ay isang pang-gising para sa mga nasa pamahalaang taga-gawa ng patakaran. Bago ilipat ang mga naninirahan sa tabing-ilog sa mga pabahay sa Bulacan at Laguna, ang mga opisyal ng pamahalaan ay dapat na makinig at pag-usapan ang tunay na opsyon kasama ang ikatlong bahagi ng mamamayan ng Kalakhang Maynila na biktima ng iglap na pagbaha. Ito ay panahon upang linisin ang mga daluyan ng lipunan ng mga bara na nilikha ng luma at hindi angkop na pamamahala at pananaw, at bigyan ng bagong buhay ang ating sarili bilang isang mabilis na agos ng pangunahing puwersa papunta sa repormang panlipunan. Bilang masisipag ngunit hindi pinapansin o animo’y hindi nakikita, ang mga maralita sa kalunsuran ang bumubuo sa ating lakas-paggawa sa kalakhang lungsod. Bilang mamamayang Pilipino, sila ay may karapatan upang mabuhay sa loob nito, tulad ng lahat ng tao. Iyan ang mensahe ni Ondoy.

October 31, 2009 Posted by | Right to the City | , , , | Leave a comment

Urban Poor Troop to Malacanang, Demand Stop in Demolitions

PGMA, Bayani Fernando, not heroes to urban poor

“Makataong pamumuhay, hindi demolisyon!”

Aug 1 K-M NHDManila, Philippines.  URBAN poor leaders trooped to Mendiola today, National Heroes’ Day, denouncing the government’s plan to demolish informal settlements of 25,000 men, women, and children.

“Today is National Heroes’ Day. Metro Manila Development Authority’s (MMDA) chairman is named Bayani, but his actions are not of a hero. In fact he betrays the ideals and principles that our heroes fought for – to champion the interest of the masses. Implementing the plan to demolish our houses is a concrete manifestation of his continuing insensibility to the plight of the poor, thus making him a villain rather than a hero to the urban poor,” said Von Mesina of Kilos Maralita, a coalition of urban poor organizations.

MMDA is the agency that would spearhead the demolitions of urban poor houses affected by government priority infrastructure projects and those living along the so-called “danger zones,” on the recommendation of the Metro Manila Inter-Agency Committee (MMIAC). Created by Executive Order 803, MMIAC is the office in charge of decongesting the metropolis and providing housing for affected families.

“Real heroes like Jose Rizal, Andres Bonifacio, Tandang Sora, Apolinario Mabini, and Ninoy Aquino sacrificed for the people, but Bayani Fernando and Gloria M. Arroyo are sacrificing the people especially the poor in exchange for beautification and pro-rich development of the Metropolis,” Mesina said.

The protesters wearing masks of the national heroes tore a symbolic copy of EO 803 as a re-enactment of “Cry of Pugadlawin” when Katipuneros tore their cedulas in protest of Spanish colonial and repressive rule.

The protesters cried “justice for the poor.” They said that if these heroes were alive today, they would also protest against the government’s anti-poor policies.

Kilos Maralita, Task Force Anti-Eviction, and other urban poor groups who joined the rally called on Gloria Arroyo, Bayani Fernando, and other government officials involved to immediately drop the plan to demolish the homes of more than 5,000 urban poor families. They urge the government to, in stead proclaim public domains and expropriate private lands presently occupied by informal settlers.

Aug1 K-MThe group also decried the appointment of MMDA as the lead agency of MMIAC and Fernando as chief of the agency that governs housing projects for the poor in Metro Manila. They consider Fernando’s new assignment “as adding insult to the injury already experienced by the poor.”

“MMDA’s orientation is to demolish houses, not to build. Appointing Bayani Fernando as head of MMIAC is like appointing General Jovito Palparan as chairman of the Commission on Human Rights. It places the urban poor in a more precarious situation,” said Noel Cano of Ugnayan ng Mamamayan Laban sa Kahirapan (UMALAB-KA), a member organization of Kilos Maralita.

Cano is a resident of Damayang Lagi in Quezon City, one of the communities included in MMIAC ‘s list of communities that are subject to demolition. The list was released earlier by Fernando.

“We are not against development. But we are against exclusive development where the urban poor are excluded. Throwing us out of the city is not just and humane especially in this time of crisis and against every persons right to live a life with dignity. We, the urban poor, need opportunities for employment and livelihood programs, access to essential, and basic services like clean water and electricity, health care, security of shelter in the city, and all other requirements to live a humane life,” said Jose Morales of Task Force Anti-Eviction.

“Demolition of our houses is definitely not the answer to our problems. We need Heroes to solve our problems not villains like Bayani Fernando and GMA,” said Morales, who represents urban poor communities in Dona Imelda, Quezon City which was threatened of demolition by MMDA last week.##

September 1, 2009 Posted by | PRESS RELEASES/STATEMENTS | , , , , , , , , | Leave a comment

EO 803 – Creation of Metro Manila Inter-Agency Committee on informal settlers

Creating and directing the Metro Manila Inter-Agency Committee (eo-803 – creation of MMIAC) on informal settlers to plan, coordinate and implement, in coordination with concerned government agencies, a comprehensive shelter program for informal settlers affected by government priority infrastructure projects and those living in danger areas within Metro Manila.

June 29, 2009 Posted by | 1 | Leave a comment

Urban Poor Leaders Storm Malacanang, Demand P50 Billion for Mass Housing

Urban Poor Leaders from Kilos-Maralita surprised Malacanang when they staged a lightning rally today, demanding 50 billion pesos for humane and affordable mass housing as part of the 330 billion peso stimulus plan. The group stormed Gate 7 of Malacańang carrying banners calling on the government to allocate funds for mass housing as Social Protection for the country’s poor from the economic crisis .

Kilos Maralita, a broad urban poor coalition with almost 300 members organizations nationwide also called for the amendment of the Urban Development and Housing Act of 1992 (RA 7279). The Housing Act is commemorating its 17 years of existence.

“UDHA failed to protect the poor. Our proposal is to amend UDHA or scrap it and enact Magna Carta for the Poor. Also, prioritizing housing for the poor in this time of crisis by allocating 50 billion pesos to humane and affordable mass housing would show true commitment to the welfare of the poor,” said Nestor Yaranon, a Coordinating Council member of Kilos-Maralita.” Housing contributes 16x multiplier effect in the economy compared to road construction which has only around 2.2x. A 50 billion peso allocation for socialized housing will amount to 800 billion peso contribution to economic activity of the country. Thus, constructing houses will stimulate our economy more than constructing roads,” Yaranon added.

According to official data there is currently a housing need of 3,756,072. Urban poor population nationwide is estimated at 20 million people.

The Palace security was caught off-guard prompting the police to close the entry-way going to Gate 7 and barricading Mendiola. Kilos Maralita leaders were prevented from entering the Gate 7 and were pushed out of Mendiola. The group continued their rally at the foot of the Don Chino Roces bridge.

Noel Cano, another coordinating council member of the urban poor coalition, declared “Now is the best time for GMA to listen to the people’s need for social protection. She should heed to the people’s demand instead of pushing us away like the way they pushed us today, and to start with there should be a moratorium on demolition. If houses will not be built for us, don’t destroy what we have.”

Cano added, “the absence of housing measures in the government’s stimulus plan is a manifestation of the regime’s insensitivity to the plight of the poor”.

Kilos Maralita unveiled its proposed social protection package last week in a forum with Governor Joey Salceda of Albay concurrently GMA’s economic adviser. The package is an alteration of the government’s allocation of 330 billion pesos intended for infrastructure, temporary jobs, and cash handouts. It includes city housing program, labor based equipment support scheme to provide employment to the poor and reforms on conditional cash transfer program among others.

Press Release
March 28, 2009

March 29, 2009 Posted by | Activities with other networks, PRESS RELEASES/STATEMENTS | Leave a comment

As We See It

 

This is in response to the opinion of Mr. Neal Cruz entitled “QC councilors are squatter coddlers” published in Philippine Daily Inquirer on February 2, 2009 in his column “As I See It”. We in the National Urban Poor Coalition (NUPCO) do agree in his assertions that tax payers’ contribution to the society should be spent in meaningful projects and programs and should not be used in “aid of political considerations” of the politicians. That useless tarpaulins, concrete semi-arches, basketball courts and pool hall, and unnecessary waiting sheds which are made intentionally to provide political mileage to politicians are waste of tax payers’ money and should have negative effect to the voting public in the elections.

 

But, in the same article, we regret that Mr. Cruz made categorical statements prejudicial to one of the most marginalized sectors in our society, the urban poor/informal settlers or “squatters” as Mr. Cruz addressed the sector. While it is correct to criticize the opportunist’s exploitation of the informal settlers during elections, it is improper and inhuman to denounce a proposed law or ordinance in this case which would give much needed relief to the sector especially in this era of crisis which Councilor Bernadette Herrera-Dy’s proposed ordinance declaring moratorium on the eviction of “squatters” is bound to provide. While it is correct to protect the rights of property owners, it is heartless and insensitive to the underprivileged to even insinuate that the urban poor has occupied lands out of opportunism thus no help nor assistance should be provided to the informal settlers rather than being forced to settle informally due to economic hardship. While it is correct that the tax payers should be protected, it is wrong to say that the urban poor are non-tax paying and should not be given protection because no one can escape the Value Added Tax burden. Thus, the informal settlers are also tax payers and should also be protected. Also, all should be given equal protection, tax payers and non-tax payers alike.  

 

This is not to condemn Mr. Cruz nor praise Councilor Herrera-Dy but merely rendering our views on the matter and supporting the subject proposed ordinance. We hope that opinion makers including media practitioners support the urban poor in its war against poverty, its struggle for a place in the city and adequate social protection, and its quest for humane living and dignified housing.

 

  vcm

February 5, 2009 Posted by | 1, PRESS RELEASES/STATEMENTS | , , , , , | Leave a comment

Panununtok ng mga tauhan ni kapitan sa mga miyembro ng NUPCO, kinondena

Kinokondena ng National Urban Poor Coalition ang nangyaring pananakit ng mga miyembro ng Barangay Peace, Security and Order (BPSO) sa mga kababaihan sa North Triangle, Quezon City, na miyembro ng San Roque Community Council – Kasama Pilipinas. Napag-alaman ng NUPCO sa mga miyembro nito sa lugar na ipinadala diumano ni Barangay Kapitan Fermin Bilaos ang nasabing mga miyembro ng BPSO. Ang Kasama Pilipinas ay isa sa mga aktibong kasapi ng NUPCO.

Nangyari ang insidente bandang 9-10 ng umaga noong ika-17 ng Enero 2009 sa tapat ng Productivity Center ng San Roque Community Council kung saan sinubukang harangin at pigilan ng may 40 kababaihan ang mga miyembro ng BPSO na giniba ang pinto ng upisina sa pagpipilit na buksan ito upang tirhan daw ng mga ipinadala ni Kapitan na mga sundalong magbabantay sa nasabing lugar.

Ayon kay Myrna Lacdao, acting chairman ng SRCC-Kasama Pilipinas na pinakamalaking organisasyon ng mga naninirahan sa nasabing komunidad, dalawang kasamahan nilang babae ang lubos na nasaktan nitong mga tauhan ni kapitan. Si Linda Sumayang sinuntok sa mukha at si Lovely Babon ay sa ulo naman. Samantala, ang isang kabataang kumukuha ng mga litrato, si Joeremi Loberamas, ay sinugod din nitong BPSO at pinagbantaang papatayin at ibuburol diumano doon sa San Roque.

Matagal na diumanong may alitan ang grupong SRCC at si kapitan. Isa sa sinasabing dahilan ay ang magkaibang posisyon sa proyektong Quezon City-Central Business District na naglalayong gawing sentro ng komersyo sa QC ang North at East Triangle.

May 16,000 pamilya sa North Triangle ang nakaambang malipat o mawalan ng tirahan at ikabubuhay na posibleng idulot ng nasabing proyekto. Noong itayo lang ang Trinoma sa lugar ay halos 7,000 pamilya ang nawalan ng tirahan doon. Balak diumanong ganap na maipatupad ang QC-CBD project sa taong 2010.

Ang posisyon ng SRCC ay magkahalong plano sa pagpapaunlad ng North at East Triangle bilang isang sonang komersyal at residensyal na may puwang para sa paninirahan at pang-ekonomiyang aktibidad ng nakaririwasa at ng mahihirap (high-end and low-end commercial and residential mixed-use development). Tatayuan ng medium rise building (MRB) para sa mga residente doon. Ang unang palapag ay gagamitin para sa negosyo o hanapbuhay ng mga residente. Sa paraang ito ay patuloy na makapanirahan sila doon.

Ayon kay Lacdao, “Maging ang asensadong lugar ay nangangailangan din ng mga maliliit na taong tulad namin. Kami ang mga karpintero, waitress, tindera, at iba pang nagbibigay ng lakas-paggawa na kailangan din sa pag-unlad. Mahirap man kami, kakayanin naming magbayad sa aming titirhan masiguro lamang ang makatao naming pamumuhay. Higit sa lahat, kami ay may karapatan din sa disenteng tahanan at makataong pamumuhay.” Maging ang National Urban Poor Coalition (NUPCO) at ang Institute for Popular Democracy ay kasama nilang naninindigan sa alternatibong isinusulong.

Samantala, ang kapitan naman ay payag sa plano ng Tri-Dev Commission na bigyan ng kompensasyon at ilipat na lang ang mga residente doon. Ang TriDev ay pinamumunuan ni Vice President Noli de Castro at ni Quezon City Mayor Sonny Belmonte.

Nangangamba ang mga residente laluna ang mga kababaihan ng SRCC na patuloy na malalagay sa panganib ang kanilang mga buhay hangga’t hindi binibigyang aksyon ng lokal na pamahalaan at ng TriDev Commission ang posisyon ng mga tao doon.

January 17, 2009 Posted by | 1 | Leave a comment

Ang Pampulitikang Kabuluhan ng Pagkilos para sa Proteksyong Panlipunan

(pananalita ni  VFC Mesina, NUPCO National Council, sa Asembliya ng mga Maralitang Lungsod: “Ang Epekto ng Pandaigdigang Krisis at ang Tugon ng Kilusang Maralita,” Disyembre 2, 2008, PRRM Bldg, QC)

Sa pagtingin ng NUPCO, ang kasalukuyang pandaigdigang krisis pampinansya ay totoong krisis ng sistemang kapitalismo at totoong dadapo sa Pilipinas. Naging tampok sa pandaigdigang usapin ang kabuluhan at kawalan ng tiyak na patutunguhan mga mamamayan sa kapitalismos. Kung ang babagsak ang kapitalismo, sino ang madadaganan? Kumpara sa kung paano umaangkop ang mga taga-Amerika sa krisis ang mga Pilipino ay matagal nang nagtitiis sa kahirapan at sa pagdating pa ng pandaigdigang krisis sa Pilipinas ay mas higit pang mahihirapan.

Hindi naiintindihan ng mamamayan kung ano ang krisis. Malamang ay nagkamali rin sa direksyon kung ano ang tutumbukin at saan dadalhin ang kilusang masa. Mahina ang kilusang masa, patunay nito ang pananatili ni GMA sa poder. Noong mahina si GMA ay mas mahina ang kilusang masa at hindi pinapansin ng gobyerno. Ang dahilan, hanggang ngayon ang pinag-uusapan ay kung paano magsasama-sama, kaninong bandera ang nasa harapan, o kung ilan ang miyembro ng bawat organisasyon.

Ang krisis para maralitang Pilipino ay hindi na bago, papatindihin lang ito ng papadating na krisis. Sa daloy ng pagsasamantala, pinagsasamantalahan ng mayayamang bansa ang mahihirap na bansa. Halimbawa ay kung paano tumatakbo ang ekonomiya ng Estados Unidos sa pamamagitan paghuthot ng pera at yaman mula sa mahihriap na bansang katulad ng Pilipinas. Sa kabilang banda, ang mayayaman at mga local na elitista naman ng mahihirap na bansa ay pinagsasamantalahan ang kanilang mamamayan. Kaya hanggang ngayon ang mayorya ngmga Pilipino ay mahihirap, at patuloy pang humihirap. Ang mamamayan ng mahihirap na bansa ang matagal nang sumasalba sa ekonomiya ng mayayamang bansa na katulad ng Estados Unidos. Pagpasok ng krisis sa Pilipinas ay lalo pang mababaon ang mga mahihirap na Pilipino.

Sa panahon ng krisis ay dapat na maninigil ang mga maralitang Pilipino, bawiin ang inagaw sa atin. Sa paanong pamamaraan? Igiit sa gobyerno na ang mga subsidiyong binibigay ng gobyerno ay mapakinabangan ng lahat ng mahihirap (hal. Rice subsidy, emergency employment) at hindi dapat na gamitin lamang sa pansariling pulitikal na interes. Igiit sa gobyerno ang karapatan sa pabahay, pagkain, trabaho, edukasyon kasama ang akses sa tubig at kuryente. Maghanda para ang mga kahilingan ay mapagtulong-tulongan sa konteksto ng karapatang pantao.

Ang mga kahilingan ay may kinalaman sa mga polisiya. Sa pagharap sa krisis ay kwestyon ng polisiya at adbokasiya, hindi idolohiya. Kailangang makapagsama-sama dahil hindi maabot ang mga kahilingan lkung hiwa-hiwalay, lagpasan muna ang ideolohiya at pagtulong-tulongan mabago ang mga polisiya.

Ano ang mga dapat na tingnan sa krisis?

1. Magkaroon ng proteksyon ang mamamayang madadaganan ng pagbagsak ng ekonomya.

2. Magamit ang krisis bilang oprotunidad sa pagpapalakas ng kilusang masa

3. Maipatampok ang mga isyu an nararapat maibigay sa maralita.

Ang tanong ay kung paano patatampukin ang mga isyu habang nakikipag-usap sa gobyerno. Alam nating may mga ginagawa ang gobyerno na maaring pampropaganda lamang at para makuha ang simpatiya ng mahihirap, pero ginagamit lamang ito para sa kanilang pampulitikang interes. Pero pwede natin itong tuntungan. Hubaran natin ng maskara ang gobyerno ni GMA na ang lahat ng kanyang ginagawa ay ‘pampogi’ lang. At kung sakali mang maibigay nya ito lahat ay dapat na makuha natin ang kredito.

Ang hinahangad natin ay maibalik ang kredibilidad ng kilusang masa bilang tagapagligtas ng mamamayan, at sa puntong makukuha natin ang kredito ay lalakas ang kilusang masa.

Ilang mga taktika. Hindi natin maiiwasang makipag-usap sa pamahalaan, direkta man o hindi. Tuntungan natin ang mga media event ni GMA kung kailan at saan sya namimigay ng mga subsidyo. Gawin din nating media event kung tayo naman ang hihingi ng bahagi ng kanyang subsidyo.

Kailangan natin ng epektibong edukasyon sa mga kinikilusan natin. Maipaunawa sa kanila na an gating hinihingi ay hindi limos kundi mga karapatan. Kailangan din ang media at mga opinion makers, kasama ang simbahan, na silang pinapakinggan ng maraming tao.

Palaparin natin an gating hanay, na syang magbibigay din sa atin gn kredito. Dahil kung tayo, ang mga masa ay nagkakaisa sa mga adhikain kahit sa isang panahon lang, kahit sa panahon lang ng krisis. Ito ay isa nang malaking bagay para sa atin. Sa ngayon ang mahalaga ay kagyat na maibsan ang kahirapan na kayang abutin n gating taktika. Kung may isang lugar na na-proklama ang palupa, o kung may nabigyan ng trabaho, malaking bagay na iyon sa kilusang masa.

Magkaroon tayo ng kontribusyon sa paglakas ng kilusang masa. Kung ibibigay ng pamahalaan ang mga ipinaglalabang agarang solusyon, kahit pansamantala lang ay garantiya ng buhay ng maralita na malayo sa kagutuman at isang hakbang para sa isang makataong pamumuhay sa gitna ng krisis.

Tahanang makatao, sapat na pagkakakitaan, mapakain ang pamilyamapag-aral ang mga anak, ito ang gusto ng mga maralita. Hindi hangad ng maralita ang ang marangyang pamumuhay. Ang tanging hangad ng maralita ay isang makataong pamumuhay.

January 17, 2009 Posted by | Activities with other networks, ACTIVITIES/ACTIONS, POSITION PAPERS | , , | Leave a comment

Statement of NUPCO on the financial crisis

AEPF – Philippines Round Table Discussion

“What is to be done to protect the people in the midst of crisis?: firming up of proposals”

November 6, 2008

Ang krisis ay hindi na bago sa maralitang taga-lungsod. Sa paghahanap ng oportunidad para sa mas maayos at makataong pamumuhay kabilang ang mga tumakas sa armadong labanan sa kanayunan partikular ang mga kapatid na moro sa Mindanao, ay nasadlak ang maraming bilang ng mamamayan sa pakikipaglaban sa kahirapan sa kalunsuran. Mula sa pag-asang makakita ng liwanag sa ilaw ng kalunsuran, higit na maraming bilang ng mamamayang naghihirap sa kalunsuran ang magpasahanggang ngayon ay nakasadlak pa rin sa lugmok na kalagayang salat sa batayang serbisyo at walang katiyakan sa paninirahan. Taliwas sa pangarap na kaunlaran sa paglikas papuntang lungsod.

Ang katiyakan sa paninirahan ay siyang pangunahing adbokasiya ng maralitang taga-lungsod ngunit hindi ang kabuuan. Ang mga batayang serbisyo katulad ng tubig, kuryente at pasilidad sa kalusugan ay hindi huli sa mga ipinakikipaglaban. Ang kasalatan sa akses at mataas na halagang kinakailangan upang matugunan ang mga ito at higit ang kawalang pagpapahalaga ng pamahalaan ay lalo pang nagpapalala sa kahirapan.

Ang isang maliwanag na salamin kung gaano na kalala ang sitwasyon ng maralitang tagalungsod ay ang pinakahuling datos sa “involuntary hunger” ng SWS. Sa 18.4% o humigit kumulang na 3.3 milyong pamilya na nakakaranas ng kagutuman (3rd Quarter 2008) sa ating bansa, 560 libong pamilya o 23% ng mga kabahayan sa Metro Manila ang malaking bahagi nito.

2nd quarter of 2007 self rated urban poverty was 41%, at sa kasalukuyang sitwasyon ay patuloy na dumarami dahil na rin sa kawalan ng kumprehensibo at sustainable na programang agricultural sa kanayunan at kawalan ng industriyalisasyong nasyonal kasama pa ang patuloy na armadong labanan, hindi pa rin napagtutuunan ng pansin at salat sa mga rekisitos ng makataong paninirahan at disenteng pamumuhay ang maralitang taga-lungsod. Ang mga programang inilalaan ng pamahalaan ay hindi nakakatugon sa pangangailangan ng sektor. Ang ilan pa nga rito ay lalo lamang nagpapatindi sa kahirapang nararanasan ng maralitang taga-lungsod.

Ang nakaambang pagbulusok ng pambansang ekonomiya kaakibat ng pandaigdigang krisis ay isang alalahaning balido para sa sektor. Sa kasalukuyang lugmok na kalagayan, ano ang kahihinatnan kung hindi mabibigyan ng sapat na proteksyon at pagpapahalaga ang mga maralitang tagalungsod? Ang mga polisiyang nagpapahirap at mga programang hindi tumutugon sa pangangailangan ng maralitang tagalungsod ay dapat ng wakasan at palitan ng sasagot sa papalalim na krisis. Kasabay nito ay ang pagpapatupad ng mga programa at pagtutuon ng mga polisiya para sa interes ng maralitang taga-lungsod.

  1. Indefinite Moratorium on Demolitions/Evictions. Ang polisiya ng pamahalaan sa ngayon ay maliwanag na pag-papaalis sa informal settlements sa ngalan ng “development.” Ang pag-unlad ay hindi lamang istruktura kundi mas higit ang angkop na economic policies and environment at proteksyon sa mamamayan lalo na sa underprivileged. Ang demolisyon ay hindi dislokasyon lamang ng paninirahan kundi maging ng hanapbuhay at maliwanag na isang malaking sigwa sa ikinabubuhay ng mga apektado. Sa nakaambang krisis pang-ekonomiya, marapat lamang na magkaroon ng moratorium sa demolisyon upang hindi maapektuhan ng dislokasyon ang kasalukuyang economic activity ng maralitang taga-lungsod gaano pa man ito kaliit kung ihahambing sa pangangailangan.
  2. Restructure Problematic Loans and Condone Interests/Penalties on Failed Payment of Amortization on Low Cost and Socialized Housing Projects Affecting Such and Implement Moratorium on Amortization When Deemed Necessary. Ang maraming nabiyayaan ng programang pabahay ay hindi nakakabayad dahil na rin kakulangan ng hanapbuhay o kung mayroon man ay hindi sapat upang matugunan ang mga batayang pangangailangan, lalo na sa pagdating ng krisis. Dapat na icondone ang mga interests at penalties na kaakibat ng hindi pagbabayad at irestructure ang mga utang at ibatay sa kakayanan ng mga beneficiaries at kung kinakailangan ay mag moratorium sa pagbabayad ng amortization upang makaagapay ang maralita sa krisis.
  3. Refocus Housing Projects on the Basis of Peoples’ Needs and Rights to Shelter Rather Than Merely an Incidental Component of Infrastructure Projects. Ang mga kasalukuyang pabahay ng pamahalaan ay nakalaan ang malaking bahagi sa mga maaapektuhan ng infrastructure projects (North Rail, South Rail, C5 etc). Samakatuwid, hindi talaga seryoso ang kasalukuyang pamahalaan sa pabahay bagkus ay isang insignipikanteng bahagi lamang ng mga mas prayoridad na mga imprastraktura. Ang karapatan ng mamamayan sa makataong paninirahan ay dapat maging una bago pa ang mga kalsada. Dapat dagdagan ang badyet at exposure ng pamahalaan para sa programang pabahay at magpatupad ng programang nakabatay sa affordability, accessibility, at de kalidad na bahay.
  4. Put As-is-Where-is and On-Site Development on Top of Hierarchy of Priorities on Housing Projects.
  5. Proclaim Government Lands Occupied By Informal Settlers for Socialized Housing.
  6. Focus Government Financing on Labor Intensive and Peoples’ Development Oriented Projects.
  7. Urban Poor’s Access to Credit/Financing Must Be Given Primacy.
  8. Institutionalize Significant Peoples’ Representation/Participation in Policy Formulation and Governance.

November 10, 2008 Posted by | Activities with other networks | , , , | Leave a comment

Roundtable Discussion on the Financial Crisis

Asia-Europe People’s Forum (AEPF) – Philippines

11.11.11-Pilipinas Ÿ* Akbayan * Ÿ Alab Katipunan * Ÿ Alliance of Progressive Labor Ÿ * BISIG Ÿ * DAWN Ÿ* EU-ASEAN FTA Campaign *Ÿ Focus on the Global South Ÿ* Freedom from Debt Coalition Ÿ* GZO Peace Institute * Ÿ Institute for Politics and Governance * Ÿ International Gender and Trade Network * Ÿ JS – Asia Pacific Movement on Debt and Development * Kalayaan Ÿ* Kilusan para sa Pambansang Demokrasya Ÿ* Kilusang Mangingisda-Fisherfolk Movement Ÿ* Legal Rights Resource Center *Ÿ Manggagawa sa Komunikasyon sa Pilipinas Ÿ* Migrant Forum Asia *Ÿ Mindanao People’s Peace Movement Ÿ* National Urban Poor Coalition * Ÿ Partido Manggagawa *Ÿ Partnership for Agrarian Reform and Rural Development Ÿ* Padayon Ÿ* Pandayan * Ÿ Peace Women Partners Ÿ* Philippine Alliance of Human Rights Advocates * Ÿ Philippine Rural Reconstruction Movement * RCPD * Sanlakas* Stop the War Coalition * Sulong * Task Force Food Sovereignty * Ÿ Tulong Lupa Sug/Mindanao People’s Caucus Ÿ* Welga ng Kababaihan Laban sa Kahirapan at Globalisasyon * and the Institute for Popular Democracy

aepf-14

November 6, 9am – 4pm

Ferzal Place, Malakas St., Brgy. Central, Quezon City

The global financial crisis is fraught with dangerous consequences for the most vulnerable sectors of our society such as the urban and rural poor, the labor sector, women and other marginalized. It can worsen poverty, now with 60 percent of Filipinos (approximately 10.6 M families) rating themselves poor, 16.3% (2.9M families) are experiencing involuntary hunger, 10.9% unemployment rate, more than 4M are living in slum areas in Metro Manila deprived of humane living condition, maternal mortality rate/birth mortality rate continues to increase, and about 212 communities in Metro Manila are still without piped water connection.

These social indicators shadow illusions that existing state policies could undermine the global crisis threatening to have adverse impact on the country. In spite of this glaring poverty, our government continues to allocate almost negligible budget for basic services while highest allocation for debt servicing remains.

With the seemingly inevitable escalation of the global financial meltdown, probably early next year, the poor is all the more in need of social protection. Indeed, there is an imperative to address the financial and banking system. But what is more important is to exact concrete actions from the government to address the basic needs of the poor, provide them protection in the midst of this crisis.

The round table discussion will look into the crisis at the macro-economic level as well as at the sectoral level. The following proposed workshop questions are hoped to be answered:

1.  What’s right, what’s wrong with the government’s new programs for protecting the vulnerable

    • Rice Subsidy
    • Agricultural subsidy
    • Cash subsidy
    • Rice production subsidy
    • Pump-priming thru infrastructure spending

  1. Employment on demand, how can we make it happen?
  2. How to reform government’s major programs in health, shelter, agrarian reform, and essential services to widen the net of protection?
  3. What are the political terms of reference for the unavoidable and increased role of the state in generating the public revenues for social protection programs?
  4. How can financial systems be regulated to protect and safeguard life savings of Filipinos?

We also hope to come up with some plan of actions or steps to pursue the alternatives/agenda.

Programme

9:30-9:40 – Opening Ric Reyes, IPD Fellow

9:40 – 12:00 – Roundtable Discussion on Analysis and agenda in the Philippines v.v. financial crisis

9:40 – 9:55 – Looking into the crisis at the macroeconomic level

Dr. Edsel Beja

Deputy Director of Ateneo Center for Economic Research and Development

9:55 – 10:10 – Impact on the Agriculture, Agrarian Reform, and on trade re-tarrification

Dr. Rene Ofreneo

Fair Trade Alliance

10:10 – 10:25 – Impact on the Environment

Isagani Serrano

Vice-President, Philippine Rural Reconstruction Movement

10:25 – 10:35 – Proposals on Fiscal and Economic Reforms

Milo Tanchuling

Secretary General, Freedom from Debt Coalition

10: 35 – 10:50 – Background on the Global Summit on Financial Crisis initiative

Lidy Nacpil

International Coordinator, JS-APMDD

10:50 – 11:05 – Social Protection for the Poor

Jude Esguerra

Executive Director, Institute for Popular Democracy

10:05 – 11:15 – Human Rights Perspective on the crisis

Max de Mesa

Executive Director, PAHRA

11:15 – 12:00 – Responses from the sectors to be initiated by:

Urban Poor –Von Francis Mesina, National Urban Poor Coalition

Agriculture/Food – Alice Raymundo, Task Force Food Sovereignty

Labor – Padjo Valdemor, SULONG- La Liga

Industries – Caspian Lao, Federation of Philippine Industries – Philippine Plastics Industries

Association

Fisherfolks – Pablo Rosales, Kilusang Mangingisda (Fisherfolk Movement)

12:00 – 1:30 – Open Forum

1:00 – 2:40 – Workshop

2:45 – 3:45 Plenary

3:45 – 4:00 Synthesis Gina dela Cruz, Alab Katipunan

Call to Action Maris dela Cruz, AEPF-IPD

November 7, 2008 Posted by | Activities with other networks | , , , | Leave a comment