Nupco’s Weblog

Just another WordPress.com weblog

Ang mensahe ni “Ondoy”

Salin ni VFC sa  ‘Ondoy’s’ message , Komentaryo ni Mary Racelis (nailathala sa Philippine Daily Inquirer, Octubre 10, 2009)

Bawat isa ay nagsasabi na ang mga naninirahan sa gilid ng mga ilog ay hindi dapat pahintulutan na bumalik at muling itayo ang kanilang mga bahay. Gayunpaman, ang mga naninirahan doon ay iyon mismo ang eksaktong ginagawa. Bakit? Sila lang ba ay sadyang matigas ang ulo at hindi alintana ang panganib? O mayroon kayang patungkol sa kanilang mga istratehiya upang mabuhay na marami sa atin ay hindi maintindihan?

Ang aking pagbisita sa isang wasak na komunidad sa Tullahan River – sa ilalim ng Quezon City North Fairview Bridge – pagkatapos ng “flash flood” ni Ondoy ay nag-alok ng ilang pananaw. Isang pulutong ng mga opisyal ng barangay sa kanilang mga matitingkad na kulay-asul na uniporme na pinalulutang ng linyang kulay dilaw – isang dramatikong kaibahan sa kupas at mamasa-masang kasuotan ng mga biktima ng baha – ay naglilibot sa paligid ng kung ano ang naiwan sa komunidad. Dalawa sa kanila ay nakapwesto sa isang malaking bato kung saan tanaw ang buong komunidad. Pinagmamasdan ang pulu-pulutong ng mga abalang residente, ang mga opisyal ay mukhang sinisiguradong walang nagaganap na lihim na pagsubok na muling pagtatayo ng bahay.

Ang masigla, marahil hupang tanawin ay nagtatampok ng mga kabataang kababaihan at mga bata na naglalaba ng putikang damit mayroon o walang gamit na sabon, nakalusong sa hangang tuhod na babaw na bahagi sa gilid ng kulay-kape at nagkalat sa basurang ilog. Ang mga batang babae ay nag-aayos ng puwang sa pansamantalang sampayan upang maisampay ang “malilinis” na nilabhan. Ang mga nanay ay nagpapaligo ng mga hubad na sanggol na nanginginig sa tubig na kung saan nagmula ay ayaw nang isipan ng sinuman. Ang mga kalalakihan ay karaniwang nagkukumpuni ng isang bagay – upuan, mesa, lutuan – o simpleng nakaupo sa paligid at nakikipag-usap. Sila marahil ay naghihintay para sa mga taga- barangay na umalis upang maipagpatuloy ang pagkumpuni sa kanilang nasirang tahanan?

Ikinuwento sa amin ni Aling Edna (alyas) kung paanong siya at ang kanyang mga kapitbahay ay tinangkang magtayo ng pansamantalang tirahan sa bakanteng 2.4-hektaryang pribadong lupain sa bandang itaas ng kanilang komunidad. Subalit pagkatapos na pagkatapos nilang maitayo ang mga istruktura ay sinimulang gibain ang mga ito ng mga opisyal ng Barangay. Ito ay pribadong ari-arian, ang sigaw ng mga nag-dedemolis. Daing ni Aling Edna: “Bakit ang ating pamahalaan, pinapayagan ang isang pamilya na magmay-ari ng malawak subalit hindi ginagamit na lupain na malapit sa amin, habang libu-libo kami ditong nagsisikap upang makahanap ng lugar na kung saan maaari kaming magpahinga at magsimula muling mamuhay?”

Paliwanag ng kanilang mga lider: “Sa halos buong taon, mainam na sa mga tao na mamuhay sa may daluyan ng tubig. Kung kami ay may pagpipilian tulad ng malapit na mas maayos na lugar, tiyak na iyon ang aming pipiliin. Subalit wala kaming pagpipilian. Kaya, gagawin namin ang mga pinakamahusay na maaari naming magawa sa pamumuhay dito, nagsusumikap na magkaroon ng isang mas mabuting buhay sa lungsod, mapakain ang aming mga anak at mapag-aral sila. Dumating-umalis ang bagyo, subalit sanay na kami dito. Karaniwang inililikas namin ang mga kababaihan, kabataan at mga matatanda sa eskwelahan hanggang sa humupa ang hangin at ulan. Ang ilan sa amin ay naiiwan upang bantayan ang aming bahay at ari-arian. Kapag maganda na ang panahon, kami ay bumabalik, sinusuri ang mga pinsala at sinisimulan ang paglilinis, subukang manghagilap ng agarang tulong habang itinatayong muli ang aming bahay, at bumalik sa aming hanapbuhay sa lalong madaling panahon. Nasopresa kami ni Ondoy bagaman, tulad ng lahat. Napakabilis na tumaas ang tubig!”

“Danger zone?” Marahil. Subalit ang buhay sa ilog na ito ay hindi kasing mapanganib ng sapilitang relokasyon sa malayong lugar na kung saan ay walang trabaho. Libu-libo kaming itinatambak ng pamahalaan kung saan hindi sapat ang pagkain, tubig, serbisyo sa kalusugan, mga paaralan, sanitasyon, mga ilaw ng kalye, murang transportasyon, ngunit higit sa lahat ay walang hanapbuhay. Hindi kami mabubuhay doon. Gayunpaman, gusto pa rin nila na magbayad kami ng hulog sa mga bahay na halos lahat sa amin ay hindi kayang bayaran at sa una pa man ay hindi namin ginusto.

Ang takot at pagkagimbal na itinanim sa ating lahat ng hagupit ng bagyong Ondoy ay dapat magtulak na sa ating harapin ang may ilang dekada nang tanong ng 3 milyong mga impormal na naninirahan sa Kalakhang Maynila: “Bakit walang lugar sa lungsod na ito para sa amin upang mabuhay ng legal at produktibo bilang masisipag at mararangal na tao? Maaaring kami’y mahirap, ngunit nagbabayad kami ng mga buwis tuwing kami’y may binibiling bagay. At kung wala ang aming mga serbisyo, ang lungsod ay hindi tatakbo!”

Para sa maralita sa kalunsuran, ang manirahan malapit sa kanilang pinagkukunan ng ikinabubuhay ay sentro sa kanilang istratehiya upang mabuhay. Samakatwid, ang katiyakang manatili sa mismong lugar na kinalalagyan ay nagdidikta ng mas higit na prayoridad kaysa pabahay. Gayunman, iginigiit ng pamahalaan na ang mga pabahay sa mga mahuhusay na nailatag na komunidad ay ang kanilang pangunahing pangangailangan, kahit pa ang mga ito ay nasa labas at malayo sa kalunsuran at walang inihahaing oportunidad sa trabaho. Itinatanghal ng mga opisyal ng programang pabahay ng gobyerno ang mga bilang ng pabahay na ginawa sa Bulacan, Laguna at Cavite na “pagpuno sa kakulangan sa pabahay.” Subalit wala silang sinasabi tungkol sa kahirapang naidulot nila sa libu-libong pamilyang tinanggal nila at inilayo mula sa mga ikinabubuhay sa siyudad para lamang harapin ang walang pang-ekonomiyang katiyakan sa pinaglipatan sa kanila; o tungkol sa mga pamilyang inilayo sa dating tirahan at ang mga karagdagang banta sa dati nang walang katiyakang pamumuhay.

Ang mga NGO at mga organisasyon ng mamamayan, suportado ng United Nations Habitat, ay may ilang dekada nang nagtutulak bilang pinakamakatao at pinakamahusay sa aspetong ekonomiya ang mga panukala ng komunidad para sa katiyakan sa paninirahan sa kanilang lugar mismo at pagsasaayos-pagpapa-unlad ayon sa disenyo ng mga tao, kasabay ng mababang interes sa utang-pabahay na nagpapahintulot sa pa-unti-unting o dahan-dahang pagbabago o pag-unlad ng konstruksyon. Maraming makikitang halimbawa ng matagumpay na iskemang naitulak mula sa paggigiit ng mga mamamayan sa mga lugar na naigawad ayon sa Presidential Proclamation tulad ng Sama-Sama sa Commonwealth, Quezon City, at mga lugar na sakop ng Community Mortgage Program at Homeless People’s Federation of the Philippines. Ang mga pagsisikap ng pribadong sektor gaya ng Gawad Kalinga at Habitat International ay nagpapatibay din sa pangunguna sa kahalagahan ng partisipasyon ng mamamayan.

Kung ang milyun-milyong mga mahihirap na mga Pilipino ay magkaroon ng lugar sa lungsod, ang isang mas malalim na hanay ng mga isyu ay dapat ngayong lumutang. Kaugnay nito ang mga halaga ng lupa, paglalaan ng lupa, konsepto ng pagmamay-ari, pananagutan ng lokal na pamahalaan (LGU) at karapatang manirahan sa lungsod. Pinaaalala sa atin ni Ondoy na oras na upang pag-isipang mabuti at seryosohin ang reporma sa lupa sa kalunsuran.

May mga bakanteng lupain sa maraming mga lungsod na sakop ng Kalakhang Maynila, ngunit ang mga ito ay hindi laan para pabahayan ang mga manggagawang maliliit ang kita. Dumadagdag sa pilipit na sitwasyong ito ang mababang buwis sa mga hindi ginagamit na lupa, papataas na halaga ng lupa, lumang batas-pagmamay-ari at hindi angkop na kaayusan ng mga institusyon.

Ang resulta ay ang padalos-dalos na pagpaplano ng lungsod na naglalaan ng lupa para sa mga “malls”, pang-mayamang tirahang subdibisyon at gamit-pangkomersiyo, na nagbubunsod ng mas mataas na koleksyon ng buwis at, marahil, mas maraming korapsyon habang hindi pinapansin ang mga pangangailangan ng milyun-milyong mga mahihirap na pamilya sa kalunsuran.

Ang kamakailan-lamang na matinding kalamidad ay isang pang-gising para sa mga nasa pamahalaang taga-gawa ng patakaran. Bago ilipat ang mga naninirahan sa tabing-ilog sa mga pabahay sa Bulacan at Laguna, ang mga opisyal ng pamahalaan ay dapat na makinig at pag-usapan ang tunay na opsyon kasama ang ikatlong bahagi ng mamamayan ng Kalakhang Maynila na biktima ng iglap na pagbaha. Ito ay panahon upang linisin ang mga daluyan ng lipunan ng mga bara na nilikha ng luma at hindi angkop na pamamahala at pananaw, at bigyan ng bagong buhay ang ating sarili bilang isang mabilis na agos ng pangunahing puwersa papunta sa repormang panlipunan. Bilang masisipag ngunit hindi pinapansin o animo’y hindi nakikita, ang mga maralita sa kalunsuran ang bumubuo sa ating lakas-paggawa sa kalakhang lungsod. Bilang mamamayang Pilipino, sila ay may karapatan upang mabuhay sa loob nito, tulad ng lahat ng tao. Iyan ang mensahe ni Ondoy.

October 31, 2009 Posted by | Right to the City | , , , | Leave a comment

Urban Poor Troop to Malacanang, Demand Stop in Demolitions

PGMA, Bayani Fernando, not heroes to urban poor

“Makataong pamumuhay, hindi demolisyon!”

Aug 1 K-M NHDManila, Philippines.  URBAN poor leaders trooped to Mendiola today, National Heroes’ Day, denouncing the government’s plan to demolish informal settlements of 25,000 men, women, and children.

“Today is National Heroes’ Day. Metro Manila Development Authority’s (MMDA) chairman is named Bayani, but his actions are not of a hero. In fact he betrays the ideals and principles that our heroes fought for – to champion the interest of the masses. Implementing the plan to demolish our houses is a concrete manifestation of his continuing insensibility to the plight of the poor, thus making him a villain rather than a hero to the urban poor,” said Von Mesina of Kilos Maralita, a coalition of urban poor organizations.

MMDA is the agency that would spearhead the demolitions of urban poor houses affected by government priority infrastructure projects and those living along the so-called “danger zones,” on the recommendation of the Metro Manila Inter-Agency Committee (MMIAC). Created by Executive Order 803, MMIAC is the office in charge of decongesting the metropolis and providing housing for affected families.

“Real heroes like Jose Rizal, Andres Bonifacio, Tandang Sora, Apolinario Mabini, and Ninoy Aquino sacrificed for the people, but Bayani Fernando and Gloria M. Arroyo are sacrificing the people especially the poor in exchange for beautification and pro-rich development of the Metropolis,” Mesina said.

The protesters wearing masks of the national heroes tore a symbolic copy of EO 803 as a re-enactment of “Cry of Pugadlawin” when Katipuneros tore their cedulas in protest of Spanish colonial and repressive rule.

The protesters cried “justice for the poor.” They said that if these heroes were alive today, they would also protest against the government’s anti-poor policies.

Kilos Maralita, Task Force Anti-Eviction, and other urban poor groups who joined the rally called on Gloria Arroyo, Bayani Fernando, and other government officials involved to immediately drop the plan to demolish the homes of more than 5,000 urban poor families. They urge the government to, in stead proclaim public domains and expropriate private lands presently occupied by informal settlers.

Aug1 K-MThe group also decried the appointment of MMDA as the lead agency of MMIAC and Fernando as chief of the agency that governs housing projects for the poor in Metro Manila. They consider Fernando’s new assignment “as adding insult to the injury already experienced by the poor.”

“MMDA’s orientation is to demolish houses, not to build. Appointing Bayani Fernando as head of MMIAC is like appointing General Jovito Palparan as chairman of the Commission on Human Rights. It places the urban poor in a more precarious situation,” said Noel Cano of Ugnayan ng Mamamayan Laban sa Kahirapan (UMALAB-KA), a member organization of Kilos Maralita.

Cano is a resident of Damayang Lagi in Quezon City, one of the communities included in MMIAC ‘s list of communities that are subject to demolition. The list was released earlier by Fernando.

“We are not against development. But we are against exclusive development where the urban poor are excluded. Throwing us out of the city is not just and humane especially in this time of crisis and against every persons right to live a life with dignity. We, the urban poor, need opportunities for employment and livelihood programs, access to essential, and basic services like clean water and electricity, health care, security of shelter in the city, and all other requirements to live a humane life,” said Jose Morales of Task Force Anti-Eviction.

“Demolition of our houses is definitely not the answer to our problems. We need Heroes to solve our problems not villains like Bayani Fernando and GMA,” said Morales, who represents urban poor communities in Dona Imelda, Quezon City which was threatened of demolition by MMDA last week.##

September 1, 2009 Posted by | PRESS RELEASES/STATEMENTS | , , , , , , , , | Leave a comment

Urban poor groups hold noise barrage, demand jobs, services, and food

Caloocan urban poor: decent jobs, essential services, and food!
Not GMA’s empty promises on her SONA

JULY 26, 2008 – About a hundred informal settlers in Camarin, Caloocan City went out to the streets at 6pm to hold their own state of the nation address (SONA) as part of the week-long protest activities conducted by the National Urban Poor Coalition (NUPCO) dubbed as the “SONA ng Maralita, hindi SONA ng MASALITA: Sa community, hindi sa Commonwealth.”

The urban poor in Camarin who are also mostly resettled there by the government demanded decent jobs, basic services, and food for them. They claimed that they are already tired of hearing the state of the nation address of Gloria M. Arroyo which is empty. “We have never felt the progress that GMA claims each time she delivers her SONA.”

“We were relocated here more than ten years ago, but even with security of tenure in our lands and homes we still find it difficult to live here because of the absence of decent jobs as well as lack of access to essential services especially water and health,” said Nestor Yranon, chairperson of Lumaban Ka – member organization of NUPCO.
“Worse, the high prices of food particularly rice, as well as oil and electricity push as all the more to our limits. We wanted to have jobs, but there is none. How can we survive with the rising costs of commodities and services with just P100 a day that we earn from vending and driving of pedicabs and tricycles?,” added Yranon.

Yranon explained that their situation is a reflection of a flawed poverty alleviation including housing program of the government. He said that poor people want and need a place in the city, but the essential goods and services as well as decent jobs have to be provided also by the government.

NUPCO asserts that relocation is not enough. The government must make sure that it is truly a RE-SETTLEMENT area for the poor. By “resettlement” it means, the place is livable. “Humane housing and dignified living for the poor must be provided, thus the socio-economic factors have also to be taken into account in any re-settlement program of the government for the poor.”

Some members of Umalab ka-Alab Katipunan, a member of NUPCO, tricycle drivers under Pagkakaisa ng mga Manggagawa sa Transportasyon (PMT), and Akbayan were among those who led the community action.

July 26, 2008 Posted by | PRESS RELEASES/STATEMENTS | , , , , , | Leave a comment

Urban poor groups to hold SONA in their communities

State of the Nation Address (SONA) NG MARALITANG LUNGSOD

NUPCO shall hold a press conference on July 24, 2008 to announce the series of actions its member organizations will be conducting in their communities in Metro Manila until the day when Gloria Arroyo delivers her State of the Nation Address on July 28.

According to the coalition, the true state of the nation can be seen in their communities where poor people live in extreme poverty, without decent shelters and where social/public services are almost not felt.

The 2005 Asian Development Bank’s figures show that in Manila alone, there are 3.4 million people living in slums. When Gloria M. Arroyo (GMA) took over the presidency in 2001, the slum dwellers especially those in Parola and Baseco, were among the first communities she visited and promised them land and houses. In 2004, before the presidential elections, she visited these places again and made the same promises, and even proclaimed the lands for them.

However, on July 28, as GMA will report in her SONA how many houses have been built for the poor among other so-called “accomplishments” her administration has, millions of Filipinos are still living under inhumane condition including absence of decent housing. In fact, the 2006 data of Urban Asset Reform Program under the Office of the President show that almost 700,000 families remain as informal settlers. Among them are those promised with land by GMA in 2001 and those who were relocated but returned to informal settlements in Metro Manila because of absence of services and economic opportunities in the relocation sites.

This year, from the urban poor sector, NUPCO leaders will give their own “state of the nation address” that will reflect the true plight of the poor. NUPCO will hold series of community protest actions (candlelighting, noise barrage, and programme) beginning July 24 (Thursday) until the day of the state of the nation address on July 28 to highlight their demands addressed to GMA:

MAKATAONG PANINIRAHAN AT PAMUMUHAY, AT DISENTENG TRABAHO SA MARALITA!

July 24, 2008 (Thursday), 6 – 7pm: Gate 20 (near Manila International Container Terminal) Parola, Manila
About 200 slum dwellers/informal settlers are expected to assemble in the area where they will hold a candlelighting and noise barrage for 30 minutes as they will reiterate their call for the implementation and expansion of the coverage of Presidential Proclamations 96 and 571 declaring parcels of land in Parola and Binondo for socialized housing.
Contact person: Von Mesina, NUPCO National Council Member

July 25, 2008 (Friday), 6-7pm – along E. Rodriguez Sr. Avenue
About 100 – 200 residents of Damayang Lagi who are among those threatened with eviction due to the high end mixed use development plan for the area will link arms along E. Rodriguez Sr. Church/religious people and human rights activists will join them in the call for ON-SITE DEVELOPMENT, NOT DEMOLITION in the area.
Contact persons: Noel Cano, Umalab Ka and TF-ON SITE leader
Rene Cleopas, NUPCO QC sub-area coordinator

July 26, 2008 (Saturday), 6pm: Zapote corner Camarin, Brgy. 178, Caloocan City
About 100 residents are expected to participate in the candlelighting and noise barrage protest activity to demand security of land/housing tenure for the residents in the area.
Contact person: Nestor, NUPCO National Council Member

July 27, 2008 (Sunday), 6pm: City Square or MC Mall, Tonsuya, Malabon
About 200 residents of Tonsuya, Malabon will assemble in front of City Square/MC Mall where they will hold a candlelighting and noise barrage to raise their call for expropriations proceedings to ensure land for them in Tonsuya.
Contact person: Buboy delos Reyes, NUPCO National Council Member

July 28, 2008 (Monday), 6pm: URBAN POOR’S REACTION TO GMA’S SONA

July 23, 2008 Posted by | ACTIVITIES/ACTIONS | , , , , , , , , | Leave a comment

Executive Order No. 708

Amending Executive Order No. 152, Series of 2002, and devolving the function of the Presidential Commission for the Urban Poor as the clearing house for the conduct of demolition and eviction activities involving the homeless and underprivileged citizens to the respective local government units (LGUs) having territorial jurisdiction over the proposed demolition and eviction activities of government agencies. Issued on 26 February 2008.

July 9, 2008 Posted by | RELEVANT LAWS | , , , , , , , , , , | 1 Comment

Executive Order No. 152

DESIGNATING THE PRESIDENTIAL COMMISSION FOR THE URBAN POOR AS THE SOLE CLEARING HOUSE FOR THE CONDUCT OF DEMOLITION AND EVICTION ACTIVITIES INVOLVING THE HOMELESS AND UNDERPRIVILEGED CITIZENS AND ESTABLISHING FOR THE PURPOSE A MECHANISM TO ENSURE STRICT COMPLIANCE WITH THE REQUIREMENTS OF JUST AND HUMAN DEMOLITION AND EVICTION UNDER THE URBAN DEVELOPMENT AND HOUSING ACT OF 1992, AND FOR OTHER PURPOSES. Issued on 10 December 2002.

July 9, 2008 Posted by | RELEVANT LAWS | , , , , , , , , | Leave a comment